WIERSZE bardziej i mniej znane

[Ania_Palak]

Co to jest para wodna?
Tylko umysł dziecka
jak źrebak szybki
odpowiedział od razu:
- Dwie małe rybki.

/ks. Twardowski/

[Ania_Palak]

Nieszczęście być dzieckiem!

Panie, jakie to nieszczęście być dzieckiem!
Nikt cię nie słucha, nikt cię poważnie nie
traktuje, wszyscy chcą cię czegoś uczyć,
wszyscy chcą tobą rządzić.
Mówią tylko:
"Kiedy będziesz duży..., jutro,
kiedy urośniesz..., jutro".
Jutro, wszystko jutro!
Czy Ty stworzyłeś nas naprawdę dlatego,
abyśmy czekali, aż będziemy mieć
osiemnaście lat, aż nastanie jutro?
A co z tymi, którzy umrą zanim się to stanie?
Ty stworzyłeś nas na dzisiaj!
Uczyniłeś nas małymi, dlatego, że oni
są duzi, i to oni będą nas jutro potrzebować.
Dzięki Ci, Panie, że uczyniłeś nas dziećmi!
Nie opuszczaj więc ukochanych
przez Ciebie istot.
Świat ma tylko nas, by mógł się poruszać
do przodu:
nas, dzieci dzisiejszego dnia!

Pino Pellegrino

[niekompatybilna]

Rozmowa z kamieniem

Pukam do drzwi kamienia.
- To ja, wpuść mnie.
Chcę wejść do twego wnętrza,
rozejrzeć się dokoła,
nabrać ciebie jak tchu.

- Odejdź - mówi kamień. -
Jestem szczelnie zamknięty.
Nawet rozbite na części
będziemy szczelnie zamknięte.
Nawet starte na piasek
nie wpuścimy nikogo.

Pukam do drzwi kamienia.
- To ja, wpuść mnie.
Przychodzę z ciekawości czyste.
Życie jest dla niej jedyną okazją.
Zamierzam przejść się po twoim pałacu,
a potem jeszcze zwiedzić liść i kroplę wody.
Niewiele czasu na to wszystko mam.
Moja śmiertelność powinna cię wzruszyć.

- Jestem z kamienia - mówi kamień -
i z konieczności muszę zachować powagę.
Odejdź stąd.
Nie mam mięśni śmiechu.

Pukam do drzwi kamienia.
- To ja, wpuść mnie.
Słyszałam, że są w tobie wielkie puste sale,
nie oglądane, piękne nadaremnie,
głuche, bez echa czyichkolwiek kroków.
Przyznaj, że sam niedużo o tym wiesz.

- Wielkie i puste sale - mówi kamień -
ale w nich miejsca nie ma.
Piękne, być może, ale poza gustem
twoich ubogich zmysłów.
Możesz mnie poznać, nie zaznasz mnie nigdy.
Całą powierzchnią zwracam się ku tobie,
a całym wnętrzem leżę odwrócony.

Pukam do drzwi kamienia.
- To ja, wpuść mnie.
Nie szukam w tobie przytułku na wieczność.
Nie jestem nieszczęśliwa.
Nie jestem bezdomna.
Mój świat jest wart powrotu.
Wejdę i wyjdę z pustymi rękami.
A na dowód, że byłam prawdziwie obecna,
nie przedstawię niczego prócz słów,
którym nikt nie da wiary.

- Nie wejdziesz - mówi kamień. -
Brak ci zmysłu udziału.
Żaden zmysł nie zastąpi ci zmysłu udziału.
Nawet wzrok wyostrzony aż do wszechwidzenia
nie przyda ci się na nic bez zmysłu udziału.
Nie wejdziesz, masz zaledwie zamysł tego zmysłu,
ledwie jego związek, wyobraźnię

Pukam do drzwi kamienia.
- To ja, wpuść mnie.
Nie mogę czekać dwóch tysięcy wieków
na wejście pod twój dach.

- Jeżeli mi nie wierzysz - mówi kamień -
zwróć się do liścia, powie to, co ja.
Do kropli wody, powie to, co liść.
Na koniec spytaj włosa z własnej głowy.
Śmiech mnie rozpiera, śmiech, olbrzymi śmiech,
którym śmiać się nie umiem.

Pukam do drzwi kamienia.
- To ja, wpuść mnie.

- Nie mam drzwi - mówi kamień.

Jeden z moich ulubionych... takich jest wiele...
(Wisława Szymborska)

[ronashar]

a mi sie tak ostatnio myslalo i myslalo i calkiem sporo mi sie myslalo. tak zupelnie samo bez mojej ingerencji. fajnie mi sie myslalo trafilam na wiersz, ktory moze byc fantastyczna odpowiedzia na wiersz ks. rafala opublikowany na stronie glownej eremesu:)
podaje linka bo moze ktos zeche poszperac troszke po tym portalu:
http://www.poema.art.pl/site/itm_51941_nie_pozwol_abym_cie_zwiodl.html

pozdrawiam:)